Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Ferdydurke

Konstrukcja „Ferdydurke”



Tytuł nic nie znaczy. Zapowiada zabawę, grę z czytelnikiem. Utwór ma luźną kompozycję. Składa się z części różnych co do formy i treści. Jest dokładnie przemyślany.

Osią fabuły jest wątek skupiony wokół postaci Józia. To rozdziały:
I-III – szkoła,
VI-X – stancja u Młodziaków,
XIII-XIV – dworek Hurleckich.

Inny charakter mają części przedzielające fabułę. Każdy tekst to powiastka filozoficzna. Zostaje poprzedzony wstępem – przedmową. Ma ona charakter teoretycznego eseju. Porusza on kwestie wysiłku twórcy. Pisze o męce związanej z użyciem „złej formy”.

Trzy razy powtarza się schemat zniewolenia i buntu. Kończy go bójka („kupa”). To pomieszanie ról i wartości. Jest to jeden z motywów budujących znaczenie powieści. Jej powodem jest zburzenie formy. Pokazuje też niezgodę między różnymi formami.

Powieść łączy chaos i porządek. Czytelnikowi łatwiej zauważyć chaos:
- brak ciągów przyczynowo - skutkowych,
- fragmenty o Filidorze i Filibercie, niezwiązane się z losami Józia.

Utwór jest uporządkowany z wielką dokładnością. Fabuła przebiega „od porwania do porwania” (klamra kompozycyjna). Zaczyna się przeniesieniem Józia do gimnazjum, kończy ucieczką z Zosią z dworu.

Występują trzy wyraźne części opisujące pobyt Józia w szkole, u Młodziaków, w Bolimowie. Każda z nich kończy się „kupą”. Łączące się z wymową całej powieści nowele o Filidorze i Filibercie zostały umieszczone symetrycznie. Każda z nich poprzedzona jest przedmową.

Ulubionym zabiegiem Gombrowicza jest tworzenie związków międzywyrazowych. Są poprawne językowo, a można je odczytywać na wiele sposobów. Wiążą się z przyjętą konwencją. Wpływają na powstawanie sytuacji absurdalnych.

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Ferdydurke” – streszczenie szczegółowe
„Ferdydurke” – streszczenie w pigułce
Lekcja polskiego w „Ferdydurke”
Zawiązanie akcji w „Ferdydurke”
„Ferdydurke” – geneza powieści
Główne założenia „Ferdydurke”
Życiorys Witolda Gombrowicza w skrócie
Witold Gombrowicz - biografia
Język „Ferdydurke”
Charakterystyczne cechy języka „Ferdydurke”
Konstrukcja „Ferdydurke”
Miejsce akcji „Ferdydurke”
Narracja „Ferdydurke”
Kompozycja i struktura „Ferdydurke”
„Forma” Gombrowicza
Przynależność gatunkowa „Ferdydurke”
Znaczenie słów „pupa”, „gęba”, „łydka” w „Ferdydurke”
Czas akcji „Ferdydurke”
Słowa - klucze w „Ferdydurke”
Kwestia niedojrzałości w „Ferdydurke”
Pojęcie formy na podstawie „Ferdydurke”
Gombrowiczowska walka z formą, czyli obnażenie prawdy o człowieku
Wielostylowość „Ferdydurke”
Relacje międzyludzkie w „Ferdydurke”
Forma produktem relacji międzyludzkich, czy relacje międzyludzkie wynikiem formy?
Narracja w „Ferdydurke”
Groteska w „Ferdydurke”
Niedojrzałość w „Ferdydurke”
Bolimowo i dworek Hurleckich w „Ferdydurke”
Stancja u Młodziaków w „Ferdydurke”
Szkoła i uczniowie w „Ferdydurke”
Klucz do czytania „Ferdydurke”
Walka Józia z formą
„Ferdydurke” jako powieść nowoczesna
Parodia w „Ferdydurke”
Twórczość Witolda Gombrowicza
Absurd w „Ferdydurke”
O Gombrowiczu powiedzieli
Kalendarium życia i twórczości Witolda Gombrowicza - powieściopisarza, dramaturga i eseisty
Jaki sens ma zakończenie „Ferdydurke”?
Charakterystyka chłopiąt i chłopców w "Ferdydurke"
Najważniejsze cytaty z „Ferdydurke”
Narracja autora – Gombrowicza w „Ferdydurke”
Narracja Józia – głównego bohatera „Ferdydurke”
2004 rok rokiem Gombrowicza
Rozbijanie konwencji gatunkowych w „Ferdydurke”
Gatunki w „Ferdydurke”
Ekranizacje prozy Gombrowicza
Cytaty z Gombrowicza
Pojęcie absurdu, parodii i ironii
Pojęcie groteski
Motywy oniryczne w „Ferdydurke”
Bibliografia




Bohaterowie
Józio – charakterystyka bohatera
Profesor Pimko – charakterystyka
Miętus – charakterystyka bohatera
Walek - charakterystyka postaci
Zuta Młodziakówna - charakterystyka
Kopyrda – charakterystyka
Syfon – charakterystyka
Bladaczka – charakterystyka
Hurleccy - charakterystyka
Młodziakowie - charakterystyka



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies