Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Ferdydurke

„Ferdydurke” jako powieść nowoczesna



„Ferdydurke” jest powieścią nowatorską. Zbudowana została na przeciwieństwie do dotychczasowego sposobu pisania. Brak w niej ciągów przyczynowo – skutkowych. Fabuła (opowieść o losach Józia) przerwana jest powiastkami o Filidorze i Filibercie. Utwór jest niejednorodny gatunkowo. Łączy w sobie także cechy wielu rodzajów powieści.

Gombrowicza nie interesowało opisywanie i stwierdzanie faktów i rzeczy, które mogły wydarzyć się w realnym świecie. Posługiwał się kreacjonizmem. Stwarzał zdarzenia i sytuacje za pomocą języka. W jego utworze to co „wysokie”, łączy się z tym co „niskie”. Brzydota sąsiaduje z pięknem. Obok słów brutalnych występują zdrobnienia. Niektórym z nich pisarz nadaje nowe znaczenia („pupa”, „Łydka”). Rzeczy absurdalne stają się konkretem.

Tekst rozwija się za pomocą przemieszczania się danego słowa w wypowiedzi („strzelić w pysk”, „kopać”). Szczególnie charakterystyczne są powtórzenia niektórych słów w dialogach, pełnią funkcją parodii powieściowych konwersacji.

Autor podjął świadomą dyskusję z modelem powieści istniejącym do tej pory. Stworzył powieść awangardową. Na wskroś nowoczesną. Zdarzenia nie oddzielają się w niej od idei. Myśl nie różni się od faktów. Jest stale precyzyjnie z nich wyprowadzana. Nowa technika Gombrowicza przemienia w akcję wszystko, co było dotychczas zawarte w idei. Każe bohaterom realizować siebie w pełni. Robić to, co by robili, gdyby nie wstrzymywały ich konwenanse, wstyd oraz hipokryzja.

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Ferdydurke” – streszczenie szczegółowe
„Ferdydurke” – streszczenie w pigułce
Lekcja polskiego w „Ferdydurke”
Zawiązanie akcji w „Ferdydurke”
„Ferdydurke” – geneza powieści
Główne założenia „Ferdydurke”
Życiorys Witolda Gombrowicza w skrócie
Witold Gombrowicz - biografia
Język „Ferdydurke”
Charakterystyczne cechy języka „Ferdydurke”
Konstrukcja „Ferdydurke”
Miejsce akcji „Ferdydurke”
Narracja „Ferdydurke”
Kompozycja i struktura „Ferdydurke”
„Forma” Gombrowicza
Przynależność gatunkowa „Ferdydurke”
Znaczenie słów „pupa”, „gęba”, „łydka” w „Ferdydurke”
Czas akcji „Ferdydurke”
Słowa - klucze w „Ferdydurke”
Kwestia niedojrzałości w „Ferdydurke”
Pojęcie formy na podstawie „Ferdydurke”
Gombrowiczowska walka z formą, czyli obnażenie prawdy o człowieku
Wielostylowość „Ferdydurke”
Relacje międzyludzkie w „Ferdydurke”
Forma produktem relacji międzyludzkich, czy relacje międzyludzkie wynikiem formy?
Narracja w „Ferdydurke”
Groteska w „Ferdydurke”
Niedojrzałość w „Ferdydurke”
Bolimowo i dworek Hurleckich w „Ferdydurke”
Stancja u Młodziaków w „Ferdydurke”
Szkoła i uczniowie w „Ferdydurke”
Klucz do czytania „Ferdydurke”
Walka Józia z formą
„Ferdydurke” jako powieść nowoczesna
Parodia w „Ferdydurke”
Twórczość Witolda Gombrowicza
Absurd w „Ferdydurke”
O Gombrowiczu powiedzieli
Kalendarium życia i twórczości Witolda Gombrowicza - powieściopisarza, dramaturga i eseisty
Jaki sens ma zakończenie „Ferdydurke”?
Charakterystyka chłopiąt i chłopców w "Ferdydurke"
Najważniejsze cytaty z „Ferdydurke”
Narracja autora – Gombrowicza w „Ferdydurke”
Narracja Józia – głównego bohatera „Ferdydurke”
2004 rok rokiem Gombrowicza
Rozbijanie konwencji gatunkowych w „Ferdydurke”
Gatunki w „Ferdydurke”
Ekranizacje prozy Gombrowicza
Cytaty z Gombrowicza
Pojęcie absurdu, parodii i ironii
Pojęcie groteski
Motywy oniryczne w „Ferdydurke”
Bibliografia




Bohaterowie
Józio – charakterystyka bohatera
Profesor Pimko – charakterystyka
Miętus – charakterystyka bohatera
Walek - charakterystyka postaci
Zuta Młodziakówna - charakterystyka
Kopyrda – charakterystyka
Syfon – charakterystyka
Bladaczka – charakterystyka
Hurleccy - charakterystyka
Młodziakowie - charakterystyka



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies