Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Ferdydurke

Język „Ferdydurke”



Język powieści cechuje poprawna polszczyzna. Gombrowicz stosuje różne style wypowiedzi bohaterów. O różnicach w wypowiedziach świadczy słowo, pojedynczy wyraz lub zdanie. Twórca nawiązuje do znanych utworów np. Słowackiego.

Gombrowicz używa „cudzych słów”. Mogą to być terminy należące do stylów funkcjonalnych lub języków historycznych. Autor używa ukrytych cytatów i naśladuje innych autorów. Stają się własnymi słowami narratora.

Gombrowicz stylizuje, parodiuje i przedrzeźnia różne wypowiedzi literackie. Postaci mówią językiem odpowiednim dla przyjętej „gęby”. Inaczej wypowiadają się:

• Młodziakowie (zdrobnienia, „świntuszy”, „dowcipkuje”),
• uczniowie (żargon, wtręty łacińskie),
• nauczyciele,
• ziemianie ,
• parobcy (gwara, prosty język).

O brak naturalności świadczy sztuczność ich języka. Zawsze pochodzi z zewnątrz. Składa się ze sloganów i nie pozwala na samodzielne myślenie.

Gombrowicz ośmiesza także język pełen przenośni. Opisy przyrody są mało istotnym tłemtłem: „Przestrzeń. Na widnokręgu – krowa. Ziemia. W dali przeciąga gęś. Olbrzymie niebo. We mgle horyzont siny.”. Brak tu typowego dla epiki „lania wody” i budowania nastroju.

Język Gombrowicza składają się zabawy słowne i rymowanki. Występuje połączenie stylu wysokiego z niskim oraz wyliczenia na zasadzie kontrastu.

Mowa nadaje wartości („chłoptyś”, „chłopięta”). Występują także symboliczne pojęcia: „pupa”, „gęba”, „łydka”. Nie możemy czytać ich dosłownie.

Język to najbardziej zewnętrzny element formy i narzędzie poprzez które jest narzucana.

„Ferdydurke” toczy się ciągle gra językowa, gra językiem i o język. Skoro światem rządzi Forma, nie może to nie dotyczyć języka. Pisarz stara się pokazać fałsz obecny w słowach.

Zobacz inne artykuły:

StreszczeniaOpracowanie
„Ferdydurke” – streszczenie szczegółowe
„Ferdydurke” – streszczenie w pigułce
Lekcja polskiego w „Ferdydurke”
Zawiązanie akcji w „Ferdydurke”
„Ferdydurke” – geneza powieści
Główne założenia „Ferdydurke”
Życiorys Witolda Gombrowicza w skrócie
Witold Gombrowicz - biografia
Język „Ferdydurke”
Charakterystyczne cechy języka „Ferdydurke”
Konstrukcja „Ferdydurke”
Miejsce akcji „Ferdydurke”
Narracja „Ferdydurke”
Kompozycja i struktura „Ferdydurke”
„Forma” Gombrowicza
Przynależność gatunkowa „Ferdydurke”
Znaczenie słów „pupa”, „gęba”, „łydka” w „Ferdydurke”
Czas akcji „Ferdydurke”
Słowa - klucze w „Ferdydurke”
Kwestia niedojrzałości w „Ferdydurke”
Pojęcie formy na podstawie „Ferdydurke”
Gombrowiczowska walka z formą, czyli obnażenie prawdy o człowieku
Wielostylowość „Ferdydurke”
Relacje międzyludzkie w „Ferdydurke”
Forma produktem relacji międzyludzkich, czy relacje międzyludzkie wynikiem formy?
Narracja w „Ferdydurke”
Groteska w „Ferdydurke”
Niedojrzałość w „Ferdydurke”
Bolimowo i dworek Hurleckich w „Ferdydurke”
Stancja u Młodziaków w „Ferdydurke”
Szkoła i uczniowie w „Ferdydurke”
Klucz do czytania „Ferdydurke”
Walka Józia z formą
„Ferdydurke” jako powieść nowoczesna
Parodia w „Ferdydurke”
Twórczość Witolda Gombrowicza
Absurd w „Ferdydurke”
O Gombrowiczu powiedzieli
Kalendarium życia i twórczości Witolda Gombrowicza - powieściopisarza, dramaturga i eseisty
Jaki sens ma zakończenie „Ferdydurke”?
Charakterystyka chłopiąt i chłopców w "Ferdydurke"
Najważniejsze cytaty z „Ferdydurke”
Narracja autora – Gombrowicza w „Ferdydurke”
Narracja Józia – głównego bohatera „Ferdydurke”
2004 rok rokiem Gombrowicza
Rozbijanie konwencji gatunkowych w „Ferdydurke”
Gatunki w „Ferdydurke”
Ekranizacje prozy Gombrowicza
Cytaty z Gombrowicza
Pojęcie absurdu, parodii i ironii
Pojęcie groteski
Motywy oniryczne w „Ferdydurke”
Bibliografia




Bohaterowie
Józio – charakterystyka bohatera
Profesor Pimko – charakterystyka
Miętus – charakterystyka bohatera
Walek - charakterystyka postaci
Zuta Młodziakówna - charakterystyka
Kopyrda – charakterystyka
Syfon – charakterystyka
Bladaczka – charakterystyka
Hurleccy - charakterystyka
Młodziakowie - charakterystyka



Partner serwisu:

kontakt | polityka cookies