Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Ferdydurke

Groteska w „Ferdydurke”



Autor wykorzystuje groteskę, by pokazać jacy ludzie są naprawdę. Nieautentyczni, zakłamani i sztuczni. To społeczeństwo narzuca im role i sposób zachowania. Wciąż nakładają maski.
Groteska czyni utwór zabawnym. Pisarz bawi się konwencją, doprowadza do absurdów, które wywołują śmiech. Pozwala to na nabranie dystansu wobec przedstawionego świata i uczy dystansu do siebie.

Bohaterowie „Ferdydurke” są przerysowani. W rzeczywistym świecie nie spotkalibyśmy nauczycieli dyskutujących o tym, co „staniało”, pozwalających na wszystko rodziców, jak Młodziakowie, czy chłopów przypominających zwierzęta.

Najbardziej znana groteskowa scena to pojedynek na miny między Miętusem a Syfonem. Jeden z chłopców to symbol patosu i świętości, zaś drugi tego co obrzydliwe, wynaturzone i odpychające. Niecodzienna jest też scena obiadu u Młodziaków, podczas którego Józio wrzuca do kompotu resztki jedzenia i śmieci.

Przykłady w treści:

  • absurd świata przedstawionego, który nie jest logiczny, np. wysłanie Józia w wieku trzydziestu lat do szkoły i traktowanie jak ucznia, chłopi zachowujący się jak psy;

  • obecność dziwaczności oraz deformacji w przedstawieniu bohaterów;

  • łączenie piękna z brzydotą, tragizmu i komizmu, np. śmieszny pojedynek na miny, którego prowadzi do samobójstwa;

  • parodia konwencji literackich, tytuł nie mający sensu;

  • język: mieszanie różnych stylów, neologizmy.
  • Zobacz inne artykuły:

    StreszczeniaOpracowanie
    „Ferdydurke” – streszczenie szczegółowe
    „Ferdydurke” – streszczenie w pigułce
    Lekcja polskiego w „Ferdydurke”
    Zawiązanie akcji w „Ferdydurke”
    „Ferdydurke” – geneza powieści
    Główne założenia „Ferdydurke”
    Życiorys Witolda Gombrowicza w skrócie
    Witold Gombrowicz - biografia
    Język „Ferdydurke”
    Charakterystyczne cechy języka „Ferdydurke”
    Konstrukcja „Ferdydurke”
    Miejsce akcji „Ferdydurke”
    Narracja „Ferdydurke”
    Kompozycja i struktura „Ferdydurke”
    „Forma” Gombrowicza
    Przynależność gatunkowa „Ferdydurke”
    Znaczenie słów „pupa”, „gęba”, „łydka” w „Ferdydurke”
    Czas akcji „Ferdydurke”
    Słowa - klucze w „Ferdydurke”
    Kwestia niedojrzałości w „Ferdydurke”
    Pojęcie formy na podstawie „Ferdydurke”
    Gombrowiczowska walka z formą, czyli obnażenie prawdy o człowieku
    Wielostylowość „Ferdydurke”
    Relacje międzyludzkie w „Ferdydurke”
    Forma produktem relacji międzyludzkich, czy relacje międzyludzkie wynikiem formy?
    Narracja w „Ferdydurke”
    Groteska w „Ferdydurke”
    Niedojrzałość w „Ferdydurke”
    Bolimowo i dworek Hurleckich w „Ferdydurke”
    Stancja u Młodziaków w „Ferdydurke”
    Szkoła i uczniowie w „Ferdydurke”
    Klucz do czytania „Ferdydurke”
    Walka Józia z formą
    „Ferdydurke” jako powieść nowoczesna
    Parodia w „Ferdydurke”
    Twórczość Witolda Gombrowicza
    Absurd w „Ferdydurke”
    O Gombrowiczu powiedzieli
    Kalendarium życia i twórczości Witolda Gombrowicza - powieściopisarza, dramaturga i eseisty
    Jaki sens ma zakończenie „Ferdydurke”?
    Charakterystyka chłopiąt i chłopców w "Ferdydurke"
    Najważniejsze cytaty z „Ferdydurke”
    Narracja autora – Gombrowicza w „Ferdydurke”
    Narracja Józia – głównego bohatera „Ferdydurke”
    2004 rok rokiem Gombrowicza
    Rozbijanie konwencji gatunkowych w „Ferdydurke”
    Gatunki w „Ferdydurke”
    Ekranizacje prozy Gombrowicza
    Cytaty z Gombrowicza
    Pojęcie absurdu, parodii i ironii
    Pojęcie groteski
    Motywy oniryczne w „Ferdydurke”
    Bibliografia




    Bohaterowie
    Józio – charakterystyka bohatera
    Profesor Pimko – charakterystyka
    Miętus – charakterystyka bohatera
    Walek - charakterystyka postaci
    Zuta Młodziakówna - charakterystyka
    Kopyrda – charakterystyka
    Syfon – charakterystyka
    Bladaczka – charakterystyka
    Hurleccy - charakterystyka
    Młodziakowie - charakterystyka



    Partner serwisu:

    kontakt | polityka cookies