Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Nowele Sienkiewicza
Sienkiewicz wiele podróżował. Przebywał w Stanach Zjednoczonych (Nowy York, San Francisco, Boston, Kalifornia) jako korespondent „Gazety Polskiej”. Odwiedził „Dziki Zachód”, poznawał plemiona indiańskie i historię Indian, spotykał Polaków – emigrantów - poszukiwaczy wolności, uciekinierów, tych, którzy marzyli o niepodległości ojczyzny objętej zaborami. Ze Stanów wyruszył do Paryża, potem do Galicji, a następnie do Włoch. Sprawy kraju nigdy nie były mu obojętne, odległość „wyostrzała” zmysł obserwacji, była pewną perspektywą, ale nie dystansem, odbierającym pisarzowi ostrość widzenia. Tęsknota za krajem podsycała zapał twórczy.
„W Kalifornii powstały „Szkice węglem”. W Paryżu „Janko Muzykant”, „Jamioł” i prawdopodobnie „Orso”. We Włoszech pierwsza wersja utworu, który ukazał się pt. „Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela”. Także we Włoszech – prawdopodobnie – „Za chlebem”. A tuż po powrocie do Warszawy (1879) – „Latarnik”, „Wspomnienie z Maripozy”, „Sachem”. (...) Dorobek tych lat ustalił od razu pozycję pisarza: na samych wyżynach osiągnięć literackich okresu pozytywizmu. (...)Na różnych przykładach, na rozmaite sposoby Sienkiewicz przedkładał polskiemu czytelnikowi wciąż tę samą kwestię: zobowiązanie jednostki wobec narodu, który musi przetrwać czas niewoli, a więc nie godzić się z obecną sytuacją, a więc żywić nadzieję i wiarę w przyszłość. (...)” Alina Nofer – Ładyka [w:] Sienkiewicz, Wybór nowel, Warszawa 1974)
strona: 1 2
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Nowelistyka Henryka Sienkiewicza
Autor: Ewa PetniakSienkiewicz wiele podróżował. Przebywał w Stanach Zjednoczonych (Nowy York, San Francisco, Boston, Kalifornia) jako korespondent „Gazety Polskiej”. Odwiedził „Dziki Zachód”, poznawał plemiona indiańskie i historię Indian, spotykał Polaków – emigrantów - poszukiwaczy wolności, uciekinierów, tych, którzy marzyli o niepodległości ojczyzny objętej zaborami. Ze Stanów wyruszył do Paryża, potem do Galicji, a następnie do Włoch. Sprawy kraju nigdy nie były mu obojętne, odległość „wyostrzała” zmysł obserwacji, była pewną perspektywą, ale nie dystansem, odbierającym pisarzowi ostrość widzenia. Tęsknota za krajem podsycała zapał twórczy.
„W Kalifornii powstały „Szkice węglem”. W Paryżu „Janko Muzykant”, „Jamioł” i prawdopodobnie „Orso”. We Włoszech pierwsza wersja utworu, który ukazał się pt. „Z pamiętnika poznańskiego nauczyciela”. Także we Włoszech – prawdopodobnie – „Za chlebem”. A tuż po powrocie do Warszawy (1879) – „Latarnik”, „Wspomnienie z Maripozy”, „Sachem”. (...) Dorobek tych lat ustalił od razu pozycję pisarza: na samych wyżynach osiągnięć literackich okresu pozytywizmu. (...)Na różnych przykładach, na rozmaite sposoby Sienkiewicz przedkładał polskiemu czytelnikowi wciąż tę samą kwestię: zobowiązanie jednostki wobec narodu, który musi przetrwać czas niewoli, a więc nie godzić się z obecną sytuacją, a więc żywić nadzieję i wiarę w przyszłość. (...)” Alina Nofer – Ładyka [w:] Sienkiewicz, Wybór nowel, Warszawa 1974)
strona: 1 2
Zobacz inne artykuły:

kontakt | polityka cookies