aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Romantyzm
komedii „Śluby panieńskie”, w której Aleksander Fredro konfrontuje odmienne poglądy na instytucję małżeńską, prezentując portrety starych (Radost i Dobrójska) oraz młodszych (Gucio i Aniela);
najważniejszym dziele Aleksandra Świętochowskiego „My i wy”, gdzie autor podkreślił różnice pokoleniowe będące przeszkodą w wyznawaniu tych samych racji:
tragikomedii „Moralność pani Dulskiej” Gabrieli Zapolskiej;
epopei Władysława Reymonta „Chłopi”, gdzie osią fabuły jest konflikt między ojcem i synem: Maciejem Boryną i Antkiem;
„Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej - pokoleniowa kłótnia obejmuje przede wszystkim seniora i potomka rodu Korczyńskich – Benedykta i Witolda, którzy nie mogą dojść do porozumienia w kwestiach światopoglądowych oraz wychowawczych;
dramacie „Tango” Sławomira Mrożka, w którym autor przygląda się sporowi konserwatywnego przedstawiciela najmłodszego pokolenia, Artura, z reprezentantem starszyzny, Edkiem: „Tu już nie ma w ogóle żadnej tradycji ani żadnego systemu, są tylko fragmenty, proch! Bezwładne przedmioty. Wyście wszystko zniszczyli i niszczycie ciągle, aż zapomnieliście sami, od czego się właściwie zaczęło”;
prozie Bolesława Prusa m.in. „Lalce” przedstawiającej, jak uważał sam autor, konflikt trzech grup idealistów: „Nasz idealizm ma w powieści trzy typy, cechujące się tym, że każdy z nich goni za wielkimi dziełami, a nie dba o małe, podczas gdy realista Szlangbaum, wykonując małe prace zdobywa kraj. Rzecki jest idealistą politycznym, Ochocki naukowym, a Wokulski bardzo złożonym jako człowiek epoki przejściowej”.
Wracając do analizowanego utworu, szczegółowej analizy sposoby prowadzenia głównego wątku – konfliktu pokoleń – dokonał autor doskonałego opracowania problematyki i konstrukcji dzieła, Czesław Zgorzelski. W rozdziale „Owoce wileńsko-kowieńskiej twórczości lirycznej” badacz twórczości Mickiewicza dokonuje trafnego podsumowania prowadzących tropów, zwracając uwagę na „konsekwentnie realizowane przeciwstawienia”:
„1) martwego świata ludzi bez serc i bez ducha oraz wzlotu do krainy, w której „zapał tworzy cudy";
2) starców związanych z ziemia, pochylonych wiekiem, niezdolnych do uniesień i młodości, która nad poziomy
wzlatuje;
3) samolubów, samotnych, przemijających bez śladu i bez pożytku dla świata oraz młodych przyjaciół śmiało ginących w szturmie do „sławy grodu", w walce o szczęście wszystkich ludzi;
4) chaosu „w krajach zamętu i nocy" oraz nowej rzeczywistości uporządkowanej „z bożej mocy";
5) starego, zanikającego już „świata rzeczy" i nowego, wschodzącego dopiero „świata ducha” (Cz. Zgorzelski „Owoce wileńsko-kowieńskiej twórczości lirycznej”, [w:] tegoż, „O sztuce poetyckiej Mickiewicza. Próby zbliżeń i uogólnień”, Warszawa 2001).
Jeden z najważniejszych wierszy Adama Mickiewicza, uważany za literacki, polityczny i pokoleniowy manifest epoki – „Oda do młodości”, rozpoczyna się apostrofą do tytułowych młodych lat:Oda do młodości - interpretacja i analiza
Wracając do analizowanego utworu, szczegółowej analizy sposoby prowadzenia głównego wątku – konfliktu pokoleń – dokonał autor doskonałego opracowania problematyki i konstrukcji dzieła, Czesław Zgorzelski. W rozdziale „Owoce wileńsko-kowieńskiej twórczości lirycznej” badacz twórczości Mickiewicza dokonuje trafnego podsumowania prowadzących tropów, zwracając uwagę na „konsekwentnie realizowane przeciwstawienia”:
„1) martwego świata ludzi bez serc i bez ducha oraz wzlotu do krainy, w której „zapał tworzy cudy";
2) starców związanych z ziemia, pochylonych wiekiem, niezdolnych do uniesień i młodości, która nad poziomy
wzlatuje;
3) samolubów, samotnych, przemijających bez śladu i bez pożytku dla świata oraz młodych przyjaciół śmiało ginących w szturmie do „sławy grodu", w walce o szczęście wszystkich ludzi;
4) chaosu „w krajach zamętu i nocy" oraz nowej rzeczywistości uporządkowanej „z bożej mocy";
5) starego, zanikającego już „świata rzeczy" i nowego, wschodzącego dopiero „świata ducha” (Cz. Zgorzelski „Owoce wileńsko-kowieńskiej twórczości lirycznej”, [w:] tegoż, „O sztuce poetyckiej Mickiewicza. Próby zbliżeń i uogólnień”, Warszawa 2001).
„Bez serc, bez ducha, to szkieletów ludy;
Młodości! dodaj mi skrzydła!”.
Podmiot uważa przedstawicieli świata „starych”, za „szkieletów ludy”. Metafora jest pełna goryczy. Ludzie są ukazani jako pozbawieni „serc” oraz „ducha”, czyli trwający w stanie marazmu, beznadziei, smutku, pozbawieni zdolności działania. Z tego powodu wieszcz prosi młodość, aby dodała jemu oraz innymi młodym ludziom „skrzydeł”. Szerzej o powodach nietypowego pragnienia mówią kolejne wersy:
strona: 1 2 3 4 5 6 7 8 9
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies
