aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Romantyzm
Wiersz „poety przestrzeni” Adama Mickiewicza „Nad wodą wielką i czystą” jest zaliczany do grona liryków lozańskich. Szerzej o genezie dzieła, zainspirowanego widokiem zatoki, oglądanej przez autora z okien domu, w którym zamieszkał w Lozannie, w swoim opracowaniu pisze Czesław Zgorzelski: „Taką właśnie poetycką, ulirycznioną rzeczywistość „nad wodą wielką i czystą” ukazuje nam znany wiersz z tego okresu. Wodę wielką i czystą – wśród skał – jak każde jezioro w górach. Obłoki czarne i grom, jakich wiele zobaczyć można w czasie krótkich, przelotnych burz górskich. Celowo przez poetę tak ujęte, by mogło to być każde jezioro, każda burza” (Cz. Zgorzelski, „O lirykach Mickiewicza i Słowackiego. Eseje i studia”, Lublin 1961).
Na przykładzie opisu górskiego jeziora poeta kreśli metaforę ludzkiego życia, jego sensu, kruchości, przemijania, nazywany fachowo w literaturze motywem vanitas: „Jest to liryk-alegoria, tekst podsumowujący, odnoszący się do minionych lat, oceniający życie i jego wartość w kategoriach moralnych. Owa ocena dokonuje się na podstawie osobistych przeżyć i refleksji. Autor przetwarza ją jednak w obraz statyczny i plastyczny zarazem, podlegający zmianom, a przy tym jest to obraz natury i duszy w jednym ujęciu” (Danuta Polańczyk, „Poezje Adama Mickiewicza – cz. II”, Lublin).
Podejmując motyw vanitas, Mickiewicz wpisał się do grona twórców, podejmujących ten jakże popularny, ale i frapujący niemal każdego człowieka wątek. Prócz romantycznego wieszcza, motyw przemijania realizowali w swoich literackich dziełach między innymi:
Utwór Adama Mickiewicza rozpoczyna się informacją na temat miejsca, znajdującego się nad tytułową „wodą wielką i czystą”. Podmiot liryczny w trzeciej osobie, co przypomina bardziej epikę, niż lirykę, dzieli się z odbiorcą obrazem przestrzeni, czyniąc to przez trzy kolejne strofy:Nad wodą wielką i czystą - interpretacja i analiza
Wiersz „poety przestrzeni” Adama Mickiewicza „Nad wodą wielką i czystą” jest zaliczany do grona liryków lozańskich. Szerzej o genezie dzieła, zainspirowanego widokiem zatoki, oglądanej przez autora z okien domu, w którym zamieszkał w Lozannie, w swoim opracowaniu pisze Czesław Zgorzelski: „Taką właśnie poetycką, ulirycznioną rzeczywistość „nad wodą wielką i czystą” ukazuje nam znany wiersz z tego okresu. Wodę wielką i czystą – wśród skał – jak każde jezioro w górach. Obłoki czarne i grom, jakich wiele zobaczyć można w czasie krótkich, przelotnych burz górskich. Celowo przez poetę tak ujęte, by mogło to być każde jezioro, każda burza” (Cz. Zgorzelski, „O lirykach Mickiewicza i Słowackiego. Eseje i studia”, Lublin 1961).
Na przykładzie opisu górskiego jeziora poeta kreśli metaforę ludzkiego życia, jego sensu, kruchości, przemijania, nazywany fachowo w literaturze motywem vanitas: „Jest to liryk-alegoria, tekst podsumowujący, odnoszący się do minionych lat, oceniający życie i jego wartość w kategoriach moralnych. Owa ocena dokonuje się na podstawie osobistych przeżyć i refleksji. Autor przetwarza ją jednak w obraz statyczny i plastyczny zarazem, podlegający zmianom, a przy tym jest to obraz natury i duszy w jednym ujęciu” (Danuta Polańczyk, „Poezje Adama Mickiewicza – cz. II”, Lublin).
Podejmując motyw vanitas, Mickiewicz wpisał się do grona twórców, podejmujących ten jakże popularny, ale i frapujący niemal każdego człowieka wątek. Prócz romantycznego wieszcza, motyw przemijania realizowali w swoich literackich dziełach między innymi:
- Daniel Naborowski: „Kruchość żywota”, „Do Anny”, „Róża”;
- Adam Naruszewicz „Staruszek”:
- Agnieszka Osiecka „Niech żyje bal!”:
- Bolesław Prus „Lalka”:
- Charles Baudelaire „Padlina”:
- Czesław Miłosz „Dolina Issy”:
- François Villon „Wielki Testament”;
- Halina Poświatowska „Ja minę...”:
- Hieronim Morsztyn „Światowa rozkosz”;
- Jan Kochanowski „O żywocie ludzkim”;
- Jan Lechoń „Toast”;
- Jan Twardowski „Śpieszmy się...”;
- Johann Wolfgang Goethe „Faust”;
- Kazimierz Przerwa-Tetmajer „Koniec wieku XIX” oraz „Na Anioł Pański”;
- Leopold Staff „Młodość”;
- Marcel Proust „W poszukiwaniu straconego czasu”;
- Maria Dąbrowska „Noce i dnie”;
- Mikołaj Sęp-Szarzyński „O krótkości i niepewności na świecie żywota człowieczego” oraz „O nietrwałej miłości rzeczy świata tego”;
- Tomasz Mann „Śmierć w Wenecji”;
- William Szekspir „Hamlet”;
- Wisława Szymborska „Nic dwa razy”.
„Nad wodą wielką i czystą
Stały rzędami opoki,
I woda tonią przejrzystą
Odbiła twarze ich czarne;
Nad wodą wielką i czystą
Przebiegły czarne obłoki,
I woda tonią przejrzystą
Odbiła kształty ich marne;
Nad wodą wielką i czystą
Błysnęło wzdłuż i grom ryknął,
I woda tonią przejrzystą
Odbiła światło, głos zniknął”.
Konstrukcja zwrotek opiera się na prawidłowości: każda strofa zaczyna się tym samym, tytułowym wersem („Nad wodą wielką i czystą”).
strona: 1 2 3 4 5
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies
