aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Romantyzm
Podobnie jest u Asnyka. Ukłon w stronę przeszłości został wykonany także już przy doborze formy – „poeta czasów niepoetyckich” posługuje się gatunkiem charakterystycznym dla poprzedniej epoki (liryką), nie szczędzi licznych metafor, rozbudowanych epitetów czy tak plastycznych sformułowań, jak: „wiedzy pochodnię na czele”, „kwiaty barwnych mitów”. Tak samo jak jego romantyczny poprzednik, autor również był zdania, iż nie można negować przeszłości, tylko czerpać z niej naukę:
„Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy,
Choć macie sami doskonalsze wznieść;
Na nich się jeszcze święty ogień żarzy,
I miłość ludzka stoi tam na straży,
I wy winniście im cześć!”
Reasumując, „Do młodych” Adama Asnyka to manifest pokolenia pozytywistów, w którym poeta wywyższa ideę postępu ludzkości, rozwoju cywilizacji, intensyfikacji badań naukowych i ewolucji kultury. Wiersz jest afirmacją takich wartości, jak szacunek i korzystanie z dorobku przeszłych pokoleń, jak przestrzeganie zasad tolerancji, pamiętanie o rozsądku przy podejmowaniu decyzji.
W podobnym tonie utrzymana jest „Oda do młodości”, pełna zarówno myśli dominujących w epoce oświecenia (przekonanie o sile rozumu, przyjaźni i poświęcenia, postulat solidarności, współpracy dla osiągnięcia wspólnego celu), jak i tych wyjętych z programowych tekstów romantyzmu: kult młodości, ukazanej nie jako kategoria biologiczna czy socjologiczna, ale jako siła kreacyjna o boskiej potędze oraz afirmacja „świata ducha” – marzeń i wyobraźni, wywyższonego ponad „świat rzeczy”.
Choć „Oda do młodości” oraz „Do młodych” to teksty pochodzące z różnych, przeciwstawnych epok, to jednak łączy je bardzo wiele, a mianowicie chęć przeforsowania tych samych postulatów: idei przyjaźni, współpracy i wzajemnej życzliwości, jak i drążenia przyczyny wszelkich zjawisk, nieustannego pogłębiania wiedzy i poszerzania horyzontów myślowych, kulturowych, społecznych.
strona: 1 2 3
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Analiza porównawcza utworów „Oda do młodości” Adama Mickiewicza i „Do młodych” Adama Asnyka
Podobnie jest u Asnyka. Ukłon w stronę przeszłości został wykonany także już przy doborze formy – „poeta czasów niepoetyckich” posługuje się gatunkiem charakterystycznym dla poprzedniej epoki (liryką), nie szczędzi licznych metafor, rozbudowanych epitetów czy tak plastycznych sformułowań, jak: „wiedzy pochodnię na czele”, „kwiaty barwnych mitów”. Tak samo jak jego romantyczny poprzednik, autor również był zdania, iż nie można negować przeszłości, tylko czerpać z niej naukę:
„Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy,
Choć macie sami doskonalsze wznieść;
Na nich się jeszcze święty ogień żarzy,
I miłość ludzka stoi tam na straży,
I wy winniście im cześć!”
Reasumując, „Do młodych” Adama Asnyka to manifest pokolenia pozytywistów, w którym poeta wywyższa ideę postępu ludzkości, rozwoju cywilizacji, intensyfikacji badań naukowych i ewolucji kultury. Wiersz jest afirmacją takich wartości, jak szacunek i korzystanie z dorobku przeszłych pokoleń, jak przestrzeganie zasad tolerancji, pamiętanie o rozsądku przy podejmowaniu decyzji.
W podobnym tonie utrzymana jest „Oda do młodości”, pełna zarówno myśli dominujących w epoce oświecenia (przekonanie o sile rozumu, przyjaźni i poświęcenia, postulat solidarności, współpracy dla osiągnięcia wspólnego celu), jak i tych wyjętych z programowych tekstów romantyzmu: kult młodości, ukazanej nie jako kategoria biologiczna czy socjologiczna, ale jako siła kreacyjna o boskiej potędze oraz afirmacja „świata ducha” – marzeń i wyobraźni, wywyższonego ponad „świat rzeczy”.
Choć „Oda do młodości” oraz „Do młodych” to teksty pochodzące z różnych, przeciwstawnych epok, to jednak łączy je bardzo wiele, a mianowicie chęć przeforsowania tych samych postulatów: idei przyjaźni, współpracy i wzajemnej życzliwości, jak i drążenia przyczyny wszelkich zjawisk, nieustannego pogłębiania wiedzy i poszerzania horyzontów myślowych, kulturowych, społecznych.
strona: 1 2 3
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies