aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Romantyzm
„O matko Polko! gdy u syna twego
W źrenicach błyszczy genijuszu świetność,
Jeśli mu patrzy z czoła dziecinnego
Dawnych Polaków duma i szlachetność”.
Wyjątkiem jest tu ostatnia strofa, w której mamy rymy okalające:
„(…)pomnik grobowy
(…)drewna szubienicy,
(…)krótki płacz kobiécy
(…)nocne rodaków rozmowy”.
Z racji poruszanej tematyki tekst jest bardzo ekspresyjny, co poeta osiągnął dzięki zastosowaniu takich środków poetyckiego wyrazu, jak:
strona: 1 2 3 4 5
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Do matki Polki - interpretacja i analiza
„O matko Polko! gdy u syna twego
W źrenicach błyszczy genijuszu świetność,
Jeśli mu patrzy z czoła dziecinnego
Dawnych Polaków duma i szlachetność”.
Wyjątkiem jest tu ostatnia strofa, w której mamy rymy okalające:
„(…)pomnik grobowy
(…)drewna szubienicy,
(…)krótki płacz kobiécy
(…)nocne rodaków rozmowy”.
Z racji poruszanej tematyki tekst jest bardzo ekspresyjny, co poeta osiągnął dzięki zastosowaniu takich środków poetyckiego wyrazu, jak:
- patetyczne, a zarazem kategoryczne apostrofy do matki, np.: „O Matko Polko! ja bym twoje dziecię / Przyszłymi jego zabawkami bawił”,
- wielokrotne zastosowanie trybu rozkazującego w zwrotach do adresatki wiersza, np. „klęknij”, „każże”, „okręcaj”,
- podkreślający tragizm opisywanej sytuacji szyk przestawny,
liczne dysonanse, np. krzyż-zabawka czy wychowywanie syna przez matkę na pewną śmierć w walce, - kontrasty, widoczne na przykład w scenie, gdy po poetycko nakreślonej scenie wsłuchiwania się chłopca w nauki starca opowiadającego dawne dzieje, podmiot stwierdza z prostotą: „O matko Polko! źle się twój syn bawi!”,
- patetyczna analogia do dziejów Chrystusa i jego Matki.
strona: 1 2 3 4 5
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies
