aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Romantyzm
Utwór w całości jest apostrofą do szczytu górskiego. Obowiązująca w sonecie klasycznym wyraźna granica pomiędzy częścią opisową a refleksyjną jest tu zatarta. W dwóch pierwszych kwartynach Mirza przedstawia w metaforyczny sposób potęgę Czatyrdahu, wychwala jego majestat. W dwóch ostatnich tercynach przewodnik opisuje już nie wygląd szczytu, ale jego rolę w świecie muzułmańskim, którą można określić mianem „drogmana”.
Poza wspomnianą już apostrofą, w utworze możemy doszukać się wielu metafor, porównań i epitetów. Wszystkie te zabiegi mają na celu oddanie czci Czatyrdahowi i określenie roli szczytu w życiu krymskich muzułmanów. Aby podnieść majestat góry, podmiot liryczny wielokrotnie posługuje się wykrzyknieniami. W ten sposób możemy wyobrazić go sobie jak zachwyca się nad widokiem, a być może nawet składa mu hołd w postaci pokłonów. Ponadto Czatyrdah jest wielokrotnie personifikowany. W pierwszej strofie Mirza zwraca się do niego: „o gór Padyszachu!”, co oznacza „władco”. Z kolei w ostatnim wersie czytamy: „Słuchasz tylko, co mówi Bóg do przyrodzenia”.
Jeśli chodzi o metafory, podmiot liryczny posługuje się nimi przy bezpośrednim zwrocie do szczytu: „Maszcie krymskiego statku”, „O minarecie świata!”, „Ciemny las twoim płaszczem”, „Twój turban z chmur”.
Porównania w „Czatyrdahu” przesiąknięte są fascynacją Mickiewicza zagadnieniem orientalizmu. Góra wielokrotnie przyrównywana jest do elementów charakterystycznych dla kultur Wschodu:
„Siedzisz sobie pod bramą niebios, jak wysoki
Gabryjel, pilnujący edeńskiego gmachu”,
„Między światem i niebem jak drogman stworzenia”.
Podobną rolę odgrywają epitety: „Krymski statek”, „wysoki Garbyjel”, „edeński gmach”.
„Czatyrdah” jest kolejnym trzynastozgłoskowcem „Sonetów krymskich”. Utwór oparty jest na schemacie rymów ABBA w dwóch pierwszych kwartynach oraz CDD CDC w dwóch pozostałych tercynach.
strona: 1 2
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Czatyrdah - interpretacja i analiza
Utwór w całości jest apostrofą do szczytu górskiego. Obowiązująca w sonecie klasycznym wyraźna granica pomiędzy częścią opisową a refleksyjną jest tu zatarta. W dwóch pierwszych kwartynach Mirza przedstawia w metaforyczny sposób potęgę Czatyrdahu, wychwala jego majestat. W dwóch ostatnich tercynach przewodnik opisuje już nie wygląd szczytu, ale jego rolę w świecie muzułmańskim, którą można określić mianem „drogmana”.
Poza wspomnianą już apostrofą, w utworze możemy doszukać się wielu metafor, porównań i epitetów. Wszystkie te zabiegi mają na celu oddanie czci Czatyrdahowi i określenie roli szczytu w życiu krymskich muzułmanów. Aby podnieść majestat góry, podmiot liryczny wielokrotnie posługuje się wykrzyknieniami. W ten sposób możemy wyobrazić go sobie jak zachwyca się nad widokiem, a być może nawet składa mu hołd w postaci pokłonów. Ponadto Czatyrdah jest wielokrotnie personifikowany. W pierwszej strofie Mirza zwraca się do niego: „o gór Padyszachu!”, co oznacza „władco”. Z kolei w ostatnim wersie czytamy: „Słuchasz tylko, co mówi Bóg do przyrodzenia”.
Jeśli chodzi o metafory, podmiot liryczny posługuje się nimi przy bezpośrednim zwrocie do szczytu: „Maszcie krymskiego statku”, „O minarecie świata!”, „Ciemny las twoim płaszczem”, „Twój turban z chmur”.
Porównania w „Czatyrdahu” przesiąknięte są fascynacją Mickiewicza zagadnieniem orientalizmu. Góra wielokrotnie przyrównywana jest do elementów charakterystycznych dla kultur Wschodu:
„Siedzisz sobie pod bramą niebios, jak wysoki
Gabryjel, pilnujący edeńskiego gmachu”,
„Między światem i niebem jak drogman stworzenia”.
Podobną rolę odgrywają epitety: „Krymski statek”, „wysoki Garbyjel”, „edeński gmach”.
„Czatyrdah” jest kolejnym trzynastozgłoskowcem „Sonetów krymskich”. Utwór oparty jest na schemacie rymów ABBA w dwóch pierwszych kwartynach oraz CDD CDC w dwóch pozostałych tercynach.
strona: 1 2
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies