aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Romantyzm
Ostatnia zwrotka pojawia się zapoczątkowany w pierwszej polemiczny ton:
„Niechże nie uczą mię, gdzie ma ojczyzna,
Bo pola, sioła, okopy
I krew, i ciało, i ta jego blizna
To ślad - lub – stopy”.
Podmiot nie życzy sobie uwag czy rad ze strony ludzi, pragnących pouczać go na temat patriotyzmu czy ojczyzny. Jego zdaniem utożsamianie ojczyzny jedynie z polami, siołami, okopami” jest anachroniczne i krzywdzące. Wymienione elementy stanowią ważną treść historii każdego narodu, lecz są jedynie ułamkiem jej prawdziwej istoty. Fakt przebywania z daleka od ojczyzny nie umniejsza miłości, jaką się ją darzy, wówczas jest się jedynie oderwanym od jej „stóp”, a nie deprecjonującym jej znaczenie, piękno czy rolę, jaką odegrała w życiu każdego człowieka. To dzięki takim wartościom, jak poczucie narodowej wspólnoty czy wiara w Boga podmiot jest w stanie przetrwać podczas fizycznego oddalenia od ojczyzny.
Wspomnienie blizny jest nawiązaniem do przypowieści o niewiernym Tomaszu. Nie wierzył on, że Chrystus zmartwychwstał, dopóki nie zobaczył jego ran i nie włożył w nie dłoni. Z kolei wzmianka o krwi i ciele zapewne odnosi się do obrządku mszalnego w kościele rzymsko-katolickim, a dokładniej do części ofiarowania, podczas którego kapłan rozbiera kielich i ofiarowuje Bogu chleb i wino mówiąc: „Ofiarujemy Ci, Panie, kielich zbawienia”.
strona: 1 2 3
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Moja ojczyzna - interpretacja i analiza
Ostatnia zwrotka pojawia się zapoczątkowany w pierwszej polemiczny ton:
„Niechże nie uczą mię, gdzie ma ojczyzna,
Bo pola, sioła, okopy
I krew, i ciało, i ta jego blizna
To ślad - lub – stopy”.
Podmiot nie życzy sobie uwag czy rad ze strony ludzi, pragnących pouczać go na temat patriotyzmu czy ojczyzny. Jego zdaniem utożsamianie ojczyzny jedynie z polami, siołami, okopami” jest anachroniczne i krzywdzące. Wymienione elementy stanowią ważną treść historii każdego narodu, lecz są jedynie ułamkiem jej prawdziwej istoty. Fakt przebywania z daleka od ojczyzny nie umniejsza miłości, jaką się ją darzy, wówczas jest się jedynie oderwanym od jej „stóp”, a nie deprecjonującym jej znaczenie, piękno czy rolę, jaką odegrała w życiu każdego człowieka. To dzięki takim wartościom, jak poczucie narodowej wspólnoty czy wiara w Boga podmiot jest w stanie przetrwać podczas fizycznego oddalenia od ojczyzny.
Wspomnienie blizny jest nawiązaniem do przypowieści o niewiernym Tomaszu. Nie wierzył on, że Chrystus zmartwychwstał, dopóki nie zobaczył jego ran i nie włożył w nie dłoni. Z kolei wzmianka o krwi i ciele zapewne odnosi się do obrządku mszalnego w kościele rzymsko-katolickim, a dokładniej do części ofiarowania, podczas którego kapłan rozbiera kielich i ofiarowuje Bogu chleb i wino mówiąc: „Ofiarujemy Ci, Panie, kielich zbawienia”.
strona: 1 2 3
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies