aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Dwudziestolecie miedzywojenne
„Noc bezgwiezdna,
światło umiera,
świeci ciemna
gwiazda Hitlera”
Podmiot liryczny przywołuje chwile, gdy zastanawiał się nad wyborem najwłaściwszego gatunku poetyckiego, zdolnego przedstawić dzieje mitycznej matki i umożliwiającego oddanie jej bólu i rozpaczy pod stracie pociech:
„O, Niobe, Niobe,
którą jeszcze śpiewał Ajschylos -
tańczący wiersz
czy tren dla chwały twojej,
trochej czy jamb powiedz,
Niobe, co ci przystoi?
Jak nad kartą pióro pochylę?”
Kwestia wyboru gatunku, sięgnięcie po metodę polegającą – jak mówił sam autor – na użyciu „różnych materiałów i na próbie zbudowania z tego całości stylistycznie jednorodnej”, przywołanie mitycznych postaci sprawiają, iż poemat ten należy traktować jako dzieło poświęcone procesowi twórczemu, towarzyszącemu poezji, rozumianej jako nieśmiertelna sztuka:
„Co się łzą oświeciło,
to słońcem wschodzi.
Co się w ziemię wrzuciło,
to się urodzi;
co się w wiatr rozmotało,
to się zmota.
Za pagórkiem
cicha woda”
Poetę i Niobe łączy wstrząs psychiczny, umożliwiający w przypadku tego pierwszego popełnienie najlepszego, najszczerszego i najpiękniejszego wiersza w życiu, w tej drugiej – dojście do siebie po nieodwracalnej stracie, przejście z rozpaczy do w miarę normalnego życia.
strona: 1 2
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Niobe - analiza i interpretacja
„Noc bezgwiezdna,
światło umiera,
świeci ciemna
gwiazda Hitlera”
Podmiot liryczny przywołuje chwile, gdy zastanawiał się nad wyborem najwłaściwszego gatunku poetyckiego, zdolnego przedstawić dzieje mitycznej matki i umożliwiającego oddanie jej bólu i rozpaczy pod stracie pociech:
„O, Niobe, Niobe,
którą jeszcze śpiewał Ajschylos -
tańczący wiersz
czy tren dla chwały twojej,
trochej czy jamb powiedz,
Niobe, co ci przystoi?
Jak nad kartą pióro pochylę?”
Kwestia wyboru gatunku, sięgnięcie po metodę polegającą – jak mówił sam autor – na użyciu „różnych materiałów i na próbie zbudowania z tego całości stylistycznie jednorodnej”, przywołanie mitycznych postaci sprawiają, iż poemat ten należy traktować jako dzieło poświęcone procesowi twórczemu, towarzyszącemu poezji, rozumianej jako nieśmiertelna sztuka:
„Co się łzą oświeciło,
to słońcem wschodzi.
Co się w ziemię wrzuciło,
to się urodzi;
co się w wiatr rozmotało,
to się zmota.
Za pagórkiem
cicha woda”
Poetę i Niobe łączy wstrząs psychiczny, umożliwiający w przypadku tego pierwszego popełnienie najlepszego, najszczerszego i najpiękniejszego wiersza w życiu, w tej drugiej – dojście do siebie po nieodwracalnej stracie, przejście z rozpaczy do w miarę normalnego życia.
strona: 1 2
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies
