aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Dwudziestolecie miedzywojenne
Nazwa „futuryzm” (futurus – przyszły) oznacza kierunek artystyczny o skrajnej orientacji antytradycjonalistycznej, postulujący konieczność stworzenia nowego języka sztuki, nowych kanonów jej przeżywania i nowych scenariuszy zachowania się człowieka XX wieku.
W Polsce futuryści obok Awangardy Krakowskiej należeli do rewolucjonistów. Ich poezja nie była jednak tak radykalna jak ich manifesty. Najbardziej oryginalna i konsekwentna była poezja Tytusa Czyżewskiego (rewolucyjna graficznie, korespondująca z nowatorstwem malarskim, techniką filmową). Była to poezja maszynistyczna, ludyczna, bliska prymitywizmowi i oniryzmowi. Mimo niemożności stworzenia prawdziwie oryginalnej poetyki, kierunek ten dokonał gwałtownego przełomu.
Główne osiągnięcia według Jerzego Kwiatkowskiego to wyzwolenie wyobraźni i wyzwolenie słowa. Wyzwolenie wyobraźni polegało na rozluźnieniu więzi logicznych wewnątrz wiersza po swobodny asocjacjonizm (najdobitniejszy eksperyment – A. Wat – Ja z jednej strony i ja z drugiej strony mego mopsożelaznego piecyka 1920).
Hasła „słów na wolności”, „języka pozarozumowego”, „słów jako takich” realizowane były z jednej strony poprzez wyzwolenie warstwy brzmieniowej słowa, z drugiej poprzez wyzwolenie słów z ich więzi składniowych i logicznych. Do cech nowatorskiej poezji futurystycznej zaliczyć można:
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Główne cechy polskiego futuryzmu
Nazwa „futuryzm” (futurus – przyszły) oznacza kierunek artystyczny o skrajnej orientacji antytradycjonalistycznej, postulujący konieczność stworzenia nowego języka sztuki, nowych kanonów jej przeżywania i nowych scenariuszy zachowania się człowieka XX wieku.
W Polsce futuryści obok Awangardy Krakowskiej należeli do rewolucjonistów. Ich poezja nie była jednak tak radykalna jak ich manifesty. Najbardziej oryginalna i konsekwentna była poezja Tytusa Czyżewskiego (rewolucyjna graficznie, korespondująca z nowatorstwem malarskim, techniką filmową). Była to poezja maszynistyczna, ludyczna, bliska prymitywizmowi i oniryzmowi. Mimo niemożności stworzenia prawdziwie oryginalnej poetyki, kierunek ten dokonał gwałtownego przełomu.
Główne osiągnięcia według Jerzego Kwiatkowskiego to wyzwolenie wyobraźni i wyzwolenie słowa. Wyzwolenie wyobraźni polegało na rozluźnieniu więzi logicznych wewnątrz wiersza po swobodny asocjacjonizm (najdobitniejszy eksperyment – A. Wat – Ja z jednej strony i ja z drugiej strony mego mopsożelaznego piecyka 1920).
Hasła „słów na wolności”, „języka pozarozumowego”, „słów jako takich” realizowane były z jednej strony poprzez wyzwolenie warstwy brzmieniowej słowa, z drugiej poprzez wyzwolenie słów z ich więzi składniowych i logicznych. Do cech nowatorskiej poezji futurystycznej zaliczyć można:
- hiperbolizm,
- ludyczność,
- nowy typ humoru o odcieniu „zgrywy”, „wygłupu”,
- operowanie antywalorem,
- atakowanie obyczajowych i moralnych tabu.
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies
