aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Dwudziestolecie miedzywojenne
Kazimierz Wierzyński swój po części autobiograficzny liryk „Kufer” opublikował w swoim debiutanckim i zarazem najważniejszym zbiorze „Wiosna i wino” z 1919 roku. Cieszący się ogromną popularnością utwór został później przedrukowany w tomiku „Kufer na plecach” (1964).
Liryk wpisuje się w charakterystyczny dla Wierzyńskiego nurt poezji tułaczek, skupionej wokół motywu wędrowca, toposu „homo viator” i podróży w poszukiwaniu lepszego życia, ale także w celu odnalezienia siebie samego. O takich samych kwestiach traktują inne, choć już nie tak ważne, jak „Wiosna i wino”, zbiory poety, między innymi „Korzec maku” czy „Tkanka ziemi”.
Tułający się po świecie Wierzyński postanowił wyrazić swój głos w trwającej od czasów Homeryckiego Odyseusza czy biblijnego Mojżesza dyskusji na temat życia z dala od ojczyzny. Idąc za przykładem Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego czy opierając się na własnych doświadczeniach przymusowego wędrowca, którego sytuacja geopolityczna zdeterminowała do emigracji, Wierzyński wyraził swoją opinię na temat życia z dala od Polski, dzieląc się z czytelnikami uczuciami towarzyszącymi mu podczas dokonywania dramatycznego wyboru o wyjeździe, jak i jeszcze trudniejszej decyzji o powrocie.
Poeta zadedykował „Kufer” Marii Dąbrowskiej.
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Kufer - geneza
Kazimierz Wierzyński swój po części autobiograficzny liryk „Kufer” opublikował w swoim debiutanckim i zarazem najważniejszym zbiorze „Wiosna i wino” z 1919 roku. Cieszący się ogromną popularnością utwór został później przedrukowany w tomiku „Kufer na plecach” (1964).
Liryk wpisuje się w charakterystyczny dla Wierzyńskiego nurt poezji tułaczek, skupionej wokół motywu wędrowca, toposu „homo viator” i podróży w poszukiwaniu lepszego życia, ale także w celu odnalezienia siebie samego. O takich samych kwestiach traktują inne, choć już nie tak ważne, jak „Wiosna i wino”, zbiory poety, między innymi „Korzec maku” czy „Tkanka ziemi”.
Tułający się po świecie Wierzyński postanowił wyrazić swój głos w trwającej od czasów Homeryckiego Odyseusza czy biblijnego Mojżesza dyskusji na temat życia z dala od ojczyzny. Idąc za przykładem Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego czy opierając się na własnych doświadczeniach przymusowego wędrowca, którego sytuacja geopolityczna zdeterminowała do emigracji, Wierzyński wyraził swoją opinię na temat życia z dala od Polski, dzieląc się z czytelnikami uczuciami towarzyszącymi mu podczas dokonywania dramatycznego wyboru o wyjeździe, jak i jeszcze trudniejszej decyzji o powrocie.
Poeta zadedykował „Kufer” Marii Dąbrowskiej.
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies
