JesteÅ› w: Ostatni dzwonek -> Dwudziestolecie miedzywojenne
LeÅ›mianowska refleksja nad istotÄ… zÅ‚a szerzÄ…cego siÄ™ Å›wiecie, ukazanego w liryku „DusioÅ‚ek” Å‚Ä…czy w sobie elementy powiastki filozoficznej (tematyka) z wywodzÄ…cÄ… siÄ™ z romantyzmu ludowÄ… balladÄ… (korespondencja elementów fantastycznych – maszkaron DusioÅ‚ek, z realnymi – chÅ‚op BajdaÅ‚a).
Opowieść została podzielona na jedenaście czterowersowych, rymowanych (układ AABB) strof. Po analizie zakończeń czasowników i form zaimków widać, iż tekst jest dychotomiczny. Dominuje w nim liryka pośrednia przypominająca stylistyką ludową gawędę, z humorem i lekkością relacjonująca spotkanie wiejskiego chłopa Bajdały z próbującą go udusić zmorą:
„SzedÅ‚ po Å›wiecie BajdaÅ‚a,
Co go wiosna zagrzała -
Oprócz siebie - wiódł szkapę, oprócz szkapy - wołu,
Tyleż tÄ™dy, co wszÄ™dy, szedÅ‚ z nimi pospoÅ‚u”.
UÅ›miech na twarzy czytelnika wywoÅ‚ujÄ… zwÅ‚aszcza wyrzuty wÄ™drowca, kierowane po uwolnieniu siÄ™ spod mocy DusioÅ‚ka do szkapy i woÅ‚u – notabene kolejna cecha tradycyjnej ballady romantycznej:
„Czemu zwieszasz swe chrapy?
Trzebać było kopytem Dusiołka przetrącić,
Zanim zdążył mój spokój w całym polu zmącić!.
(…)
Czemuś skąpił mozołu?
Trzebać było rogami Dusiołka postronić,
Gdy chciaÅ‚ na mnie swej duszy paskudÄ™ wyÅ‚onić!”.
WystÄ™puje także kilka wersów – dokÅ‚adanie trzy ostatnie strofy - w których do gÅ‚osu zostaje dopuszczony podmiot liryczny, formuÅ‚ujÄ…cy w swoim monologu zarzuty wzglÄ™dem woÅ‚u i szkapy i zadajÄ…cy pytania o sens istnienia zÅ‚a Bogu. BajdaÅ‚a posÅ‚uguje siÄ™ ludowÄ… gwarÄ…, jÄ™zykiem pospolitym, prostym:
„RzekÅ‚ BajdaÅ‚a do szkapy:
Czemu zwieszasz swe chrapy?
Trzebać było kopytem Dusiołka przetrącić,
Zanim zdążył mój spokój w całym polu zmącić!
Rzekł Bajdała do wołu:
Czemuś skąpił mozołu?
Trzebać było rogami Dusiołka postronić,
Gdy chciał na mnie swej duszy paskudę wyłonić!
Rzekł Bajdała do Boga:
O, rety - olaboga!
Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka,
JeszczeÅ› musiaÅ‚ takiego zmajstrować DusioÅ‚ka?”.
W jego wypowiedziach widać jedynie sÅ‚owa potoczne, na przykÅ‚ad „cielska”, „toboÅ‚em”, „jÄ™zorem”, „splunÄ…Å‚”, „zad”, „gÄ™bo”, „beczy”, „paskudÄ™”, „olaboga”, „sÅ‚uchajta”, „wyÅ‚ajÄ…”.
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Dusiołek - analiza
Autor: Karolina MarlêgaLeÅ›mianowska refleksja nad istotÄ… zÅ‚a szerzÄ…cego siÄ™ Å›wiecie, ukazanego w liryku „DusioÅ‚ek” Å‚Ä…czy w sobie elementy powiastki filozoficznej (tematyka) z wywodzÄ…cÄ… siÄ™ z romantyzmu ludowÄ… balladÄ… (korespondencja elementów fantastycznych – maszkaron DusioÅ‚ek, z realnymi – chÅ‚op BajdaÅ‚a).
Opowieść została podzielona na jedenaście czterowersowych, rymowanych (układ AABB) strof. Po analizie zakończeń czasowników i form zaimków widać, iż tekst jest dychotomiczny. Dominuje w nim liryka pośrednia przypominająca stylistyką ludową gawędę, z humorem i lekkością relacjonująca spotkanie wiejskiego chłopa Bajdały z próbującą go udusić zmorą:
„SzedÅ‚ po Å›wiecie BajdaÅ‚a,
Co go wiosna zagrzała -
Oprócz siebie - wiódł szkapę, oprócz szkapy - wołu,
Tyleż tÄ™dy, co wszÄ™dy, szedÅ‚ z nimi pospoÅ‚u”.
UÅ›miech na twarzy czytelnika wywoÅ‚ujÄ… zwÅ‚aszcza wyrzuty wÄ™drowca, kierowane po uwolnieniu siÄ™ spod mocy DusioÅ‚ka do szkapy i woÅ‚u – notabene kolejna cecha tradycyjnej ballady romantycznej:
„Czemu zwieszasz swe chrapy?
Trzebać było kopytem Dusiołka przetrącić,
Zanim zdążył mój spokój w całym polu zmącić!.
(…)
Czemuś skąpił mozołu?
Trzebać było rogami Dusiołka postronić,
Gdy chciaÅ‚ na mnie swej duszy paskudÄ™ wyÅ‚onić!”.
WystÄ™puje także kilka wersów – dokÅ‚adanie trzy ostatnie strofy - w których do gÅ‚osu zostaje dopuszczony podmiot liryczny, formuÅ‚ujÄ…cy w swoim monologu zarzuty wzglÄ™dem woÅ‚u i szkapy i zadajÄ…cy pytania o sens istnienia zÅ‚a Bogu. BajdaÅ‚a posÅ‚uguje siÄ™ ludowÄ… gwarÄ…, jÄ™zykiem pospolitym, prostym:
„RzekÅ‚ BajdaÅ‚a do szkapy:
Czemu zwieszasz swe chrapy?
Trzebać było kopytem Dusiołka przetrącić,
Zanim zdążył mój spokój w całym polu zmącić!
Rzekł Bajdała do wołu:
Czemuś skąpił mozołu?
Trzebać było rogami Dusiołka postronić,
Gdy chciał na mnie swej duszy paskudę wyłonić!
Rzekł Bajdała do Boga:
O, rety - olaboga!
Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka,
JeszczeÅ› musiaÅ‚ takiego zmajstrować DusioÅ‚ka?”.
W jego wypowiedziach widać jedynie sÅ‚owa potoczne, na przykÅ‚ad „cielska”, „toboÅ‚em”, „jÄ™zorem”, „splunÄ…Å‚”, „zad”, „gÄ™bo”, „beczy”, „paskudÄ™”, „olaboga”, „sÅ‚uchajta”, „wyÅ‚ajÄ…”.
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies