aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Dwudziestolecie miedzywojenne
Pytania retoryczne: np. „Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny.../ Ktoś umarł... Kto? Próżno w pamięci swej grzebię.../ Ktoś drogi... wszak byłem na jakimś pogrzebie...”;
Epitety: np. „Jęk szklany... płacz szklany”;
Wyraz z zakresu symboliki funeralnej, np. „mary”, „żałoba”, „groby”, „korowód”, „pogrzeb”.
Ważnym zabiegiem było wprowadzenie refrenu. Żaden inny środek nie wzbogaciłby wiersza o melodyjność i rytmiczność, nie scaliłby jego kompozycji w jedną całość. Prócz niego, istotna jest również interpunkcja „Deszczu jesiennego”. Namnożenie wielokropków wzmacnia iluzję płynności liryku:
„Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...
Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...
Ktoś umarł... Kto? Próżno w pamięci swej grzebię...
Ktoś drogi... wszak byłem na jakimś pogrzebie...
(…)
Gdy poznał, że we mnie skrę roztlić chce próżno...
Zmarł nędzarz, nim ludzie go wsparli jałmużną...
Gdzieś pożar spopielił zagrodę wieśniaczą...
Spaliły się dzieci... Jak ludzie w krąg płaczą...”.
strona: 1 2
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Deszcz jesienny – analiza
Ważnym zabiegiem było wprowadzenie refrenu. Żaden inny środek nie wzbogaciłby wiersza o melodyjność i rytmiczność, nie scaliłby jego kompozycji w jedną całość. Prócz niego, istotna jest również interpunkcja „Deszczu jesiennego”. Namnożenie wielokropków wzmacnia iluzję płynności liryku:
„Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...
Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...
Ktoś umarł... Kto? Próżno w pamięci swej grzebię...
Ktoś drogi... wszak byłem na jakimś pogrzebie...
(…)
Gdy poznał, że we mnie skrę roztlić chce próżno...
Zmarł nędzarz, nim ludzie go wsparli jałmużną...
Gdzieś pożar spopielił zagrodę wieśniaczą...
Spaliły się dzieci... Jak ludzie w krąg płaczą...”.
strona: 1 2
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies
