aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Współczesność
Jednak gdy zapada zmrok doktor Tulp wypowiada znamienne „Nic ponadto”, co z jednej strony może być odczytywane jako znak do zakończenia sekcji, ale także jako słowa poddania się medyka. Ostatecznie okazuje się, że nie zna on odpowiedzi na odwieczne pytania o istotę życia i śmierci.
Analiza
„Lekcja anatomii” Grochowiaka to doskonały przykład liryki roli, polegającej na powierzeniu roli podmiotu lirycznego konkretnej postaci. Omawiany wiersz jest w zasadzie monologiem doktora Tulpa, a raczej jego wykładem na temat ludzkiego ciała. O tym, że podmiot liryczny znajduje się w roli najlepiej świadczą zwroty do słuchaczy: „Panowie”, a także bardziej bezpośrednie do swoich asystentów: „Pan z prawicy”. Na Tulpie śmierć nie robi żadnego wrażenia, ponieważ przywykł do jej obecności w swojej pracy. Jego chłodne spojrzenie na zagadnienia związane ze śmiertelnością mogą być dla czytelnika szokujące, chociażby moment, w którym nakazuje asystentom zwijać nerwy nieboszczyka w kłębki.
Wiersz bez wątpienia wpisuje się w nurt poezji turpistycznej, zarówno poprzez swoją tematykę, jak i budowę. „Lekcja anatomii” nie ma uporządkowanego układu wersyfikacyjnego. Zdania wypowiadane przez Tulpa zostały zapisane w chaotyczny sposób. Jeśli chodzi o język, to został on dopasowany do postaci samego lekarza, ponieważ jest on prosty, zrozumiały, zwięzły i konkretny,
strona: 1 2
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Lekcja anatomii - analiza i interpretacja
Jednak gdy zapada zmrok doktor Tulp wypowiada znamienne „Nic ponadto”, co z jednej strony może być odczytywane jako znak do zakończenia sekcji, ale także jako słowa poddania się medyka. Ostatecznie okazuje się, że nie zna on odpowiedzi na odwieczne pytania o istotę życia i śmierci.
Analiza
„Lekcja anatomii” Grochowiaka to doskonały przykład liryki roli, polegającej na powierzeniu roli podmiotu lirycznego konkretnej postaci. Omawiany wiersz jest w zasadzie monologiem doktora Tulpa, a raczej jego wykładem na temat ludzkiego ciała. O tym, że podmiot liryczny znajduje się w roli najlepiej świadczą zwroty do słuchaczy: „Panowie”, a także bardziej bezpośrednie do swoich asystentów: „Pan z prawicy”. Na Tulpie śmierć nie robi żadnego wrażenia, ponieważ przywykł do jej obecności w swojej pracy. Jego chłodne spojrzenie na zagadnienia związane ze śmiertelnością mogą być dla czytelnika szokujące, chociażby moment, w którym nakazuje asystentom zwijać nerwy nieboszczyka w kłębki.
Wiersz bez wątpienia wpisuje się w nurt poezji turpistycznej, zarówno poprzez swoją tematykę, jak i budowę. „Lekcja anatomii” nie ma uporządkowanego układu wersyfikacyjnego. Zdania wypowiadane przez Tulpa zostały zapisane w chaotyczny sposób. Jeśli chodzi o język, to został on dopasowany do postaci samego lekarza, ponieważ jest on prosty, zrozumiały, zwięzły i konkretny,
strona: 1 2
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies