aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Współczesność
Wiersz „Cebula” Wisławy Szymborskiej liczy cztery zwrotki, z których każda składa się z ośmiu linijek i skłania do zaliczenia go w krąg liryków o rytmie tonicznym. Poetka zrezygnowała ze stałego układu rymów na rzecz swobodnych, melodyjnych połączeń, wzmocnionych dodatkowo przez efekt eufonii i wielokrotne powtórzenia wyrazu „cebula” w różnych formach gramatycznych:
„Cebulasta na zewnątrz,
cebulowa do rdzenia,
mogłaby wejrzeć w siebie
cebula bez przerażenia”.
(…)
a w cebuli cebula,
nie pokrętne jelita.
(…)
Byt niesprzeczny cebula,
udany cebula twór.
(…)
Cebula, to ja rozumiem”.
W opracowaniu „Nie ma rozpusty większej niż myślenie. O poezji Wisławy Szymborskiej” (Katowice 1997, s. 35-36), Anna Węgrzyniakowa zauważyła, iż ze względu na analogiczności „strukturalne ich budowy”, tytułowa cebula - klarowna i harmonijna - została ukazana na podobieństwo muzyki, a dokładnie fugi muzycznej, czyli gatunku muzycznego – i chóru.
„Szymborska bawi się konwencją baroku (konceptyzm, stylizacja na fugę, barokowe środki stylistyczne), jest wirtuozem formy, daje popis kunsztu. Oprócz pastiszu formy muzycznej z tradycji baroku wywodzą się też inne zabiegi: koncept myślowy (zestawienie człowieka z cebulą), koncepty językowe (np. „inferno interny”), antytezy (doskonała cebula – niedoskonały człowiek), kontrasty (sakralizacja cebuli – „turpizacja” człowieka), operująca bogactwem środków stylistycznych taktyka zaskakiwania odbiorcy (oksymoron, tautologia, kalambur). [...] W tekście stylizowanym na formę muzyczną nośnikiem żartu są efekty dźwiękowe (głównie eufonia). Cebulowy leitmotiv (11 razy) wzmacnia instrumentacja zderzająca płynne, łagodne „l” / „ł” (muzyczny ekwiwalent harmonii) z ostrym „r”. „Cebulowej cebuli” dysonansem odpowiada „ inferno interny” (A. Węgrzyniakowa, dz. cyt.).
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Cebula - analiza
Wiersz „Cebula” Wisławy Szymborskiej liczy cztery zwrotki, z których każda składa się z ośmiu linijek i skłania do zaliczenia go w krąg liryków o rytmie tonicznym. Poetka zrezygnowała ze stałego układu rymów na rzecz swobodnych, melodyjnych połączeń, wzmocnionych dodatkowo przez efekt eufonii i wielokrotne powtórzenia wyrazu „cebula” w różnych formach gramatycznych:
„Cebulasta na zewnątrz,
cebulowa do rdzenia,
mogłaby wejrzeć w siebie
cebula bez przerażenia”.
(…)
a w cebuli cebula,
nie pokrętne jelita.
(…)
Byt niesprzeczny cebula,
udany cebula twór.
(…)
Cebula, to ja rozumiem”.
W opracowaniu „Nie ma rozpusty większej niż myślenie. O poezji Wisławy Szymborskiej” (Katowice 1997, s. 35-36), Anna Węgrzyniakowa zauważyła, iż ze względu na analogiczności „strukturalne ich budowy”, tytułowa cebula - klarowna i harmonijna - została ukazana na podobieństwo muzyki, a dokładnie fugi muzycznej, czyli gatunku muzycznego – i chóru.
„Szymborska bawi się konwencją baroku (konceptyzm, stylizacja na fugę, barokowe środki stylistyczne), jest wirtuozem formy, daje popis kunsztu. Oprócz pastiszu formy muzycznej z tradycji baroku wywodzą się też inne zabiegi: koncept myślowy (zestawienie człowieka z cebulą), koncepty językowe (np. „inferno interny”), antytezy (doskonała cebula – niedoskonały człowiek), kontrasty (sakralizacja cebuli – „turpizacja” człowieka), operująca bogactwem środków stylistycznych taktyka zaskakiwania odbiorcy (oksymoron, tautologia, kalambur). [...] W tekście stylizowanym na formę muzyczną nośnikiem żartu są efekty dźwiękowe (głównie eufonia). Cebulowy leitmotiv (11 razy) wzmacnia instrumentacja zderzająca płynne, łagodne „l” / „ł” (muzyczny ekwiwalent harmonii) z ostrym „r”. „Cebulowej cebuli” dysonansem odpowiada „ inferno interny” (A. Węgrzyniakowa, dz. cyt.).
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies
