aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Współczesność
Wiersz „Potęga smaku” – podobnie jak inne utwory Zbigniewa Herberta („Przesłanie Pana Cogito”, „Powrót prokonsula”, „Domysły na temat Barabasza” czy „Pieśń o bębnie”) podejmuje częsty w twórczości poety motyw tak zwanej „postawy wyprostowanej”, czyli kierowania się w życiu odwagą i nieustępliwością, mimo przeciwności losu.
Poeta zadedykował go swojemu naukowemu wzorowi - Profesor Izydorze Dąmbskiej, polskiej filozofce, uczennicy i współpracowniczki Kazimierza Twardowskiego, przedstawicielce filozoficznej szkoły lwowsko-warszawskiej, o której w liście kondolencyjnym po jej śmierci Jan Paweł II napisał: „Bardzo wiele zawdzięczam Jej życzliwości, a nade wszystko budującemu umiłowaniu prawdy”.
Izydora Dąmbska pozostawiła po sobie obszerną naukową spuściznę.Do końca życia była wierna wyznawanym ideałom i wartościom, dzięki czemu stała się ponadczasowym autorytetem moralnym, podobnie jak oddany jej Herbert: „Zmarły 28 lipca 1998 r. Zbigniew Herbert pozostawił dorobek poetycki o wysokiej wartości literackiej, mocno zakorzeniony w kulturze (począwszy od Biblii i antyku), niosący ważkie przesłanie dla ludzi współczesnych – chwiejnych, skłonnych do kompromisu, pełnych wątpliwości. Unikając łatwych rozwiązań i popularnych haseł, poeta skłania do refleksji, niepokoi, drażni sumienia. Jego dzieło wymaga pewnego przygotowania, by zrozumieć liczne aluzje kulturowe, jednak wysiłek ten prowadzi do istotnych refleksji” (U. Lementowicz, „Poezje Zbigniewa Herberta”, Lublin 2003).
Wiersz „Potęga smaku” jest wierszem po części autobiograficznym. Zbigniew Herbert zdradza w nim powody bardzo osobistej decyzji o wycofaniu się na długie lata z życia kulturalnego będącej akurat pod stalinowskim wpływem Polski. Jak wynika z tekstu, przesłanki były bardziej natury estetycznej, niż moralnej, wynikające przede wszystkim z tradycji chrześcijańskiej oraz odwołujące się do kultury śródziemnomorskiej.
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Potęga smaku - geneza
Wiersz „Potęga smaku” – podobnie jak inne utwory Zbigniewa Herberta („Przesłanie Pana Cogito”, „Powrót prokonsula”, „Domysły na temat Barabasza” czy „Pieśń o bębnie”) podejmuje częsty w twórczości poety motyw tak zwanej „postawy wyprostowanej”, czyli kierowania się w życiu odwagą i nieustępliwością, mimo przeciwności losu.
Poeta zadedykował go swojemu naukowemu wzorowi - Profesor Izydorze Dąmbskiej, polskiej filozofce, uczennicy i współpracowniczki Kazimierza Twardowskiego, przedstawicielce filozoficznej szkoły lwowsko-warszawskiej, o której w liście kondolencyjnym po jej śmierci Jan Paweł II napisał: „Bardzo wiele zawdzięczam Jej życzliwości, a nade wszystko budującemu umiłowaniu prawdy”.
Izydora Dąmbska pozostawiła po sobie obszerną naukową spuściznę.Do końca życia była wierna wyznawanym ideałom i wartościom, dzięki czemu stała się ponadczasowym autorytetem moralnym, podobnie jak oddany jej Herbert: „Zmarły 28 lipca 1998 r. Zbigniew Herbert pozostawił dorobek poetycki o wysokiej wartości literackiej, mocno zakorzeniony w kulturze (począwszy od Biblii i antyku), niosący ważkie przesłanie dla ludzi współczesnych – chwiejnych, skłonnych do kompromisu, pełnych wątpliwości. Unikając łatwych rozwiązań i popularnych haseł, poeta skłania do refleksji, niepokoi, drażni sumienia. Jego dzieło wymaga pewnego przygotowania, by zrozumieć liczne aluzje kulturowe, jednak wysiłek ten prowadzi do istotnych refleksji” (U. Lementowicz, „Poezje Zbigniewa Herberta”, Lublin 2003).
Wiersz „Potęga smaku” jest wierszem po części autobiograficznym. Zbigniew Herbert zdradza w nim powody bardzo osobistej decyzji o wycofaniu się na długie lata z życia kulturalnego będącej akurat pod stalinowskim wpływem Polski. Jak wynika z tekstu, przesłanki były bardziej natury estetycznej, niż moralnej, wynikające przede wszystkim z tradycji chrześcijańskiej oraz odwołujące się do kultury śródziemnomorskiej.
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies
