aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Współczesność
Od egipskich piramid // do śniegów Tobolska
Na tysiączne się wiorsty // rozsiadła nam Polska,
Papuga wszystkich ludów // - w cierniowej koronie”.
Aby zrytmizować i ułatwić przekaz liryku, autor sięgnął po stały układ rymów: żeńskie o okalającym układzie ABBA (początkowy wers rymuje się z końcowym, a środkowe ze sobą). Regularność dotyczy także akcentu, padającego zawsze na przedostatnią zgłoskę:
„Czy widzisz te kolumny na wyspie w teatrze,
Co widok mi zamknęły daleki na ścieżaj?
Ja tobie rozkazuję! W te słupy uderzaj
I bij w nie, aż rozkruszysz, aż ślad się ich zatrze”.
W liryku występują liczne środki artystyczne na określenie Ojczyzny, na przykład „papuga”, „kaleka”, „dziewczyna” czy „robaczek świętojański”. Takie niecodziennie spotykane w poezji personifikacje, a zwłaszcza zaskakujące animizacje sprawiają, że „Herostrates” staje się nie tylko jednym z czołowych wierszy XX-lecia międzywojennego, lecz także niezwykłym nawiązaniem do utrzymanej w podobnej stylistyce twórczości Adama Mickiewicza.
Na zakończenie analizy warstwy stylistyczno-lingwistycznej utworu można przypomnieć słowa innego znakomitego poety epoki – Kazimierza Wierzyńskiego. Ten twórca, prywatnie zaprzyjaźniony z Lechoniem, w jednym ze szkiców poświęconych jego poezji słusznie zauważył, iż warsztat autora „Herostratesa” „nie ma historii rozwoju, ma – natomiast – historię doskonalenia”.
strona: 1 2
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Herostrates - analiza
Od egipskich piramid // do śniegów Tobolska
Na tysiączne się wiorsty // rozsiadła nam Polska,
Papuga wszystkich ludów // - w cierniowej koronie”.
Aby zrytmizować i ułatwić przekaz liryku, autor sięgnął po stały układ rymów: żeńskie o okalającym układzie ABBA (początkowy wers rymuje się z końcowym, a środkowe ze sobą). Regularność dotyczy także akcentu, padającego zawsze na przedostatnią zgłoskę:
„Czy widzisz te kolumny na wyspie w teatrze,
Co widok mi zamknęły daleki na ścieżaj?
Ja tobie rozkazuję! W te słupy uderzaj
I bij w nie, aż rozkruszysz, aż ślad się ich zatrze”.
W liryku występują liczne środki artystyczne na określenie Ojczyzny, na przykład „papuga”, „kaleka”, „dziewczyna” czy „robaczek świętojański”. Takie niecodziennie spotykane w poezji personifikacje, a zwłaszcza zaskakujące animizacje sprawiają, że „Herostrates” staje się nie tylko jednym z czołowych wierszy XX-lecia międzywojennego, lecz także niezwykłym nawiązaniem do utrzymanej w podobnej stylistyce twórczości Adama Mickiewicza.
Na zakończenie analizy warstwy stylistyczno-lingwistycznej utworu można przypomnieć słowa innego znakomitego poety epoki – Kazimierza Wierzyńskiego. Ten twórca, prywatnie zaprzyjaźniony z Lechoniem, w jednym ze szkiców poświęconych jego poezji słusznie zauważył, iż warsztat autora „Herostratesa” „nie ma historii rozwoju, ma – natomiast – historię doskonalenia”.
strona: 1 2
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies