aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Współczesność
Wiersz Zbigniewa Herberta „Apollo i Marsjasz” ukazuje wiele różnorodnych treści, począwszy od problemu cierpienia fizycznego i psychicznego, poprzez kwestię nieśmiertelności artysty, okrucieństwa wojny, symbolizowane poprzez opis cierpienia ofiary i obojętność oraz bezwzględność kata, a skończywszy na ukazaniu dwóch odmiennych koncepcji postrzegania i przekazywania rzeczywistości.
Mimo iż ostateczna wymowa wiersza jest jednoznaczna i ukazuje wyższość emocjonalnego widzenia świata nad percepcją racjonalną, chłodną, uporządkowaną, to zdaniem wielu Herbert unika wyraźnego opowiedzenia się po którejś ze stron. Jednak, jak podsumowuje Lementowicz: „skupienie uwagi na osobie Marsjasza, skondensowanie elementów wyznaczających powody krzyku, anatomiczne wyszczególnienie konkretów obolałego ciała prowadzi do wrażenia, że prawda, choćby bolesna, dobro i godność w podjęciu cierpienia, odwoływanie się do ludzkich doświadczeń i przeżyć – to pole penetracji dla sztuki. Chociaż nie potrafi ona w pełni oddać najbardziej drastycznych i głębokich treści egzystencji człowieka, powinna się do nich zbliżać” (U. Lementowicz, dz. cyt., Lublin 2003).
strona: 1 2 3
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Apollo i Marsjasz - interpretacja
Wiersz Zbigniewa Herberta „Apollo i Marsjasz” ukazuje wiele różnorodnych treści, począwszy od problemu cierpienia fizycznego i psychicznego, poprzez kwestię nieśmiertelności artysty, okrucieństwa wojny, symbolizowane poprzez opis cierpienia ofiary i obojętność oraz bezwzględność kata, a skończywszy na ukazaniu dwóch odmiennych koncepcji postrzegania i przekazywania rzeczywistości.
Mimo iż ostateczna wymowa wiersza jest jednoznaczna i ukazuje wyższość emocjonalnego widzenia świata nad percepcją racjonalną, chłodną, uporządkowaną, to zdaniem wielu Herbert unika wyraźnego opowiedzenia się po którejś ze stron. Jednak, jak podsumowuje Lementowicz: „skupienie uwagi na osobie Marsjasza, skondensowanie elementów wyznaczających powody krzyku, anatomiczne wyszczególnienie konkretów obolałego ciała prowadzi do wrażenia, że prawda, choćby bolesna, dobro i godność w podjęciu cierpienia, odwoływanie się do ludzkich doświadczeń i przeżyć – to pole penetracji dla sztuki. Chociaż nie potrafi ona w pełni oddać najbardziej drastycznych i głębokich treści egzystencji człowieka, powinna się do nich zbliżać” (U. Lementowicz, dz. cyt., Lublin 2003).
strona: 1 2 3
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies
