aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Współczesność
Człowiek musi ciągle pamiętać o nieuchronności śmierci i celebrowaniu życia z bliskimi: „Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze”, a da mu to spokój i siłę „a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny”. Sformułowanie to można także odczytać w kontekście refleksji o pisaniu, rozumianym jako analizowanie różnych tajemnic, problemów, pojęć.
Ostatnie cztery wersy są podkreśleniem całej wymowy wiersza. Traktują o miłości w kontekście kruchości ludzkiego życia oraz naturalnej potrzeby człowieka, podkreślając zarazem wartość człowieka jako niepowtarzalnego i jednorazowego istnienia:
„Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnia czy ostatnia pierwsza”.
Tym wierszem Jan Twardowski udowodnił, iż można pisać o miłość w sposób prosty, pozbawiony wyszukanych metafor i zbędnych frazeologizmów.
„Charakterystyczne dla tej twórczości jest przedstawianie skomplikowanych problemów wiary i filozofii w sposób prosty, dostępny dla mniej wyrobionych czytelników. Język księdza Twardowskiego jest bliski codziennemu, często pojawiają się w nim wyrażenia potoczne. Poezja ta jest chętnie czytana, bo mówi o sprawach najprostszych i bliskich każdemu: miłości, tęsknocie, wierze, cierpieniu, ale i doskonałości świata. Z drugiej strony, Twardowski nieraz widziany jest jednowymiarowo, jako "uśmiechnięty ksiądz". Na marginesie pozostaje obecny w tej poezji element bólu, świadomości własnych grzechów i wahań wiary” (Małgorzata Olszewska, „Jan Twardowski - nota biograficzna”, tekst opracowany do projektu internetowej "Antologii polskiej poezji od Średniowiecza do wieku XXI" wg koncepcji Piotra Matywieckiego).
strona: 1 2
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Śpieszmy się - geneza
Człowiek musi ciągle pamiętać o nieuchronności śmierci i celebrowaniu życia z bliskimi: „Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze”, a da mu to spokój i siłę „a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny”. Sformułowanie to można także odczytać w kontekście refleksji o pisaniu, rozumianym jako analizowanie różnych tajemnic, problemów, pojęć.
Ostatnie cztery wersy są podkreśleniem całej wymowy wiersza. Traktują o miłości w kontekście kruchości ludzkiego życia oraz naturalnej potrzeby człowieka, podkreślając zarazem wartość człowieka jako niepowtarzalnego i jednorazowego istnienia:
„Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnia czy ostatnia pierwsza”.
Tym wierszem Jan Twardowski udowodnił, iż można pisać o miłość w sposób prosty, pozbawiony wyszukanych metafor i zbędnych frazeologizmów.
„Charakterystyczne dla tej twórczości jest przedstawianie skomplikowanych problemów wiary i filozofii w sposób prosty, dostępny dla mniej wyrobionych czytelników. Język księdza Twardowskiego jest bliski codziennemu, często pojawiają się w nim wyrażenia potoczne. Poezja ta jest chętnie czytana, bo mówi o sprawach najprostszych i bliskich każdemu: miłości, tęsknocie, wierze, cierpieniu, ale i doskonałości świata. Z drugiej strony, Twardowski nieraz widziany jest jednowymiarowo, jako "uśmiechnięty ksiądz". Na marginesie pozostaje obecny w tej poezji element bólu, świadomości własnych grzechów i wahań wiary” (Małgorzata Olszewska, „Jan Twardowski - nota biograficzna”, tekst opracowany do projektu internetowej "Antologii polskiej poezji od Średniowiecza do wieku XXI" wg koncepcji Piotra Matywieckiego).
strona: 1 2
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies