aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Współczesność
„z sześcioramienną gwiazdą w oczach
zwisł”.
Z kolei „kurierka z zielonym okiem / w brzuchu” (prawdopodobnie nosząca w swoim łonie zielonookie dziecko) „wyskoczyła z pociągu”. Poprzez ukazanie Żyda, partyzanta, kurierki, Różewicz zindywidualizował ludzkie tragedie.
Ostatnie dwie części są bezpośrednim zwrotem do adresata (dowód za zaklasyfikowanie utworu do grona liryki inwokacyjnej), którym okazuje się zbiorowość. Podmiot, nawiązując do fraz biblijnych, radzi ludziom, by zbierali:
„(…) każdą kroplę krwi
która nie będzie policzona”.
Brzmiące jak przestroga proroka słowa odnoszą się do wypowiedzi Chrystusa, w której zapewniał, iż męstwo raz odwaga zagwarantują wyzwolenie i zwycięstwo:
„U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Dlatego nie bójcie się:” (Mt. 10.30).
Utrzymane w tonie ostrzeżenia słowa podmiotu są zaprzeczeniem biblijnej obietnicy zbawienia. Będące świadectwem zagłady „krople krwi” nie zostaną policzone, ponieważ Bóg nie istnieje. Jedynie ciągłe rozpamiętywanie przeszłości jest szansą za zachowanie prawdy o najtragiczniejszych wydarzeniach oraz na danie świadectwa okrucieństwu wojny, ponieważ:
„Cyjanek sypie na
pęknięte usta
biały śnieg”.
Złożony z siedmiu nieregularnych strof wiersz Różewicza „Termopile polskie” prezentuje niezwykle drastyczny obraz wojennych lat. Poeta rozgraniczył tekst systemem interpunkcyjnym (cztery kropki oraz jeden dwukropek) na cztery części. Poprzez prezentację procesu przywoływania obrazów z przeszłości, podzielenie się z odbiorcą swoimi intymnymi wspomnieniami, a skończywszy na wyliczeniu scen, odczytanych w twarzach matek żołnierzy oraz na zacierającym rzeczywistość trującym cyjanku podmiot liryczny dzieli się swoimi refleksjami na temat wojny i jej tragicznych skutków. Jak zawsze u Różewicza, realizacja traumatycznego motywu wojny odbywa się przy użyciu minimalnych środków poetyckich. Jego poezja:
„podlega wewnętrznej dyscyplinie słownej, oszczędności środków wyrazu, wydobywa emocje, posługując się pozbawionymi nacechowania emocjonalnego elementami języka, odbiega od reguły silnej metaforyzacji wiersza” (T. Farent, dz. cyt.).
strona: 1 2
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Termopile polskie - interpretacja i analiza
„z sześcioramienną gwiazdą w oczach
zwisł”.
Z kolei „kurierka z zielonym okiem / w brzuchu” (prawdopodobnie nosząca w swoim łonie zielonookie dziecko) „wyskoczyła z pociągu”. Poprzez ukazanie Żyda, partyzanta, kurierki, Różewicz zindywidualizował ludzkie tragedie.
Ostatnie dwie części są bezpośrednim zwrotem do adresata (dowód za zaklasyfikowanie utworu do grona liryki inwokacyjnej), którym okazuje się zbiorowość. Podmiot, nawiązując do fraz biblijnych, radzi ludziom, by zbierali:
„(…) każdą kroplę krwi
która nie będzie policzona”.
Brzmiące jak przestroga proroka słowa odnoszą się do wypowiedzi Chrystusa, w której zapewniał, iż męstwo raz odwaga zagwarantują wyzwolenie i zwycięstwo:
„U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Dlatego nie bójcie się:” (Mt. 10.30).
Utrzymane w tonie ostrzeżenia słowa podmiotu są zaprzeczeniem biblijnej obietnicy zbawienia. Będące świadectwem zagłady „krople krwi” nie zostaną policzone, ponieważ Bóg nie istnieje. Jedynie ciągłe rozpamiętywanie przeszłości jest szansą za zachowanie prawdy o najtragiczniejszych wydarzeniach oraz na danie świadectwa okrucieństwu wojny, ponieważ:
„Cyjanek sypie na
pęknięte usta
biały śnieg”.
Złożony z siedmiu nieregularnych strof wiersz Różewicza „Termopile polskie” prezentuje niezwykle drastyczny obraz wojennych lat. Poeta rozgraniczył tekst systemem interpunkcyjnym (cztery kropki oraz jeden dwukropek) na cztery części. Poprzez prezentację procesu przywoływania obrazów z przeszłości, podzielenie się z odbiorcą swoimi intymnymi wspomnieniami, a skończywszy na wyliczeniu scen, odczytanych w twarzach matek żołnierzy oraz na zacierającym rzeczywistość trującym cyjanku podmiot liryczny dzieli się swoimi refleksjami na temat wojny i jej tragicznych skutków. Jak zawsze u Różewicza, realizacja traumatycznego motywu wojny odbywa się przy użyciu minimalnych środków poetyckich. Jego poezja:
„podlega wewnętrznej dyscyplinie słownej, oszczędności środków wyrazu, wydobywa emocje, posługując się pozbawionymi nacechowania emocjonalnego elementami języka, odbiega od reguły silnej metaforyzacji wiersza” (T. Farent, dz. cyt.).
strona: 1 2
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies