aa
aaaJesteś w: Ostatni dzwonek -> Współczesność
W prozaicznym przyglądaniu się sunącym po niebie chmurom Miłosz zawarł psychologiczne studium ludzkiej natury. Człowiek z jego wiersza zdaje sobie sprawę ze spełniającej się apokalipsy, której przejawem są tytułowe obłoki. Patrząc na „białe i milczące” chmury, tak naprawdę zagląda w swoje wnętrze – ciemne i mroczne. Choć obłoki zostały w tekście nazwane „stróżami świata”, w rzeczywistości okazują się być posłańcami apokalipsy, dbającymi o wykonanie wyroku za ludzkie wady, są straszne, bezlitosne, potrafią odczytać wszystkie tajemnice człowieka.
Pod względem konstrukcji podmiotu wiersz jest przykładem liryki inwokacyjnej – człowiek kieruje swoje słowa do dryfujących po niebie, tytułowych obłoków.
strona: 1 2
Partner serwisu: 
kontakt | polityka cookies
Obłoki - interpretacja i analiza
W prozaicznym przyglądaniu się sunącym po niebie chmurom Miłosz zawarł psychologiczne studium ludzkiej natury. Człowiek z jego wiersza zdaje sobie sprawę ze spełniającej się apokalipsy, której przejawem są tytułowe obłoki. Patrząc na „białe i milczące” chmury, tak naprawdę zagląda w swoje wnętrze – ciemne i mroczne. Choć obłoki zostały w tekście nazwane „stróżami świata”, w rzeczywistości okazują się być posłańcami apokalipsy, dbającymi o wykonanie wyroku za ludzkie wady, są straszne, bezlitosne, potrafią odczytać wszystkie tajemnice człowieka.
Pod względem konstrukcji podmiotu wiersz jest przykładem liryki inwokacyjnej – człowiek kieruje swoje słowa do dryfujących po niebie, tytułowych obłoków.
strona: 1 2
Zobacz inne artykuły:
kontakt | polityka cookies